De slinger is op de terugweg. Van de kruidenier en de buurtwinkel naar de super-, hyper- en megamarkt en sinds vandaag opnieuw de andere richting uit. Zeventienhonderd banen verdwijnen, banen waarbij we eigenlijk te weinig stilstaan, want wanneer de super-, hyper- of megamarkt de deuren opent zijn er al tientallen mensen uren aan de slag om rekken aan te vullen, affiches omhoog te hangen, vlees te verpakken, noem maar op.
Het Franse mes snijdt diep, ook in Gent. De Groene Vallei verdwijnt en ook de Carrefour in Zwijnaarde. Met die laatste heb ik behoorlijk wat affiniteit. Ik heb er tijdens mijn studententijd jarenlang vakantie- en weekendwerk gedaan. Ik werkte er erg graag, afwisseling, veel menselijk contact en als onervaren groentje kon ik volop kennismaken met het dagelijks functioneren van een grote organisatie. Ik heb er in die jaren vanalles gedaan: magazijn, laden en lossen van vrachtwagens, bevoorrading van de winkel, herstellingswerken in de winkel zelf, leeggoed, rekken aanvullen en reclame voorzien, standen opbouwen en afbreken, dieven op heterdaad betrappen,…Mijn laatste Carrefourjaar was het leukst: tijdens het weekend was ik verantwoordelijk voor de afdeling groenten en fruit.
Het was natuurlijk niet allemaal even leuk: vrijdagavond tot 21u werken en zaterdagochtend om 6u weer beginnen, dat deed pijn. Klanten zijn soms ook moeilijke mensen, ook al zijn ze koning. Vooral de solden kunnen rare dingen doen met een mens. Er is vaak vandalisme en diefstal. Of wat vind je van een flauwe plezante die een kartonnen doos van 12 eieren door de broodsnijmachine laat gaat… Ik heb er veel geleerd, maar ook veel gezien.
Het is intussen meer dan 10 jaar geleden dat ik begon te werken in Zwijnaarde, maar toen al was de winkel aan haar doodsstrijd bezig. De mensen daar deden wat ze konden, ze moesten roeien met de riemen die er waren, maar er was al jaren niet meer in de winkel geïnvesteerd. Zelfs met de komst van Carrefour gebeurde dit amper. Er waren een paar erg kleine en hoogst noodzakelijke ingrepen, maar de grootste kostprijs was het gigantische reclamepaneel boven de winkel. Wanneer de grote bazen uit Parijs op visite kwamen, gingen ze naar Oostakker en Sint-Denijs, waar dan gigantische investeringen gedaan werden om de winkels er op en top te laten uitzien.
Het magazijn in Zwijnaarde bevindt zich onder de winkel, alle goederen moeten per lift naar boven gebracht worden. Er zijn 2 liften, de oudste dateerde uit halfweg de jaren 50 en was tot op de draad versleten. Toch werden er dagelijks 100 ton goederen in vervoerd, je moest hem elke keer manueel bijstellen omdat het hoogteverschil om uit te stappen meer dan 10cm bedroeg. Ik heb er ontelbare keren in vastgezeten. Er was amper 1 elektrische transpalet voor een hele winkel, daarmee moesten er vrachtwagens geladen en gelost worden via een metalen bruggetje dat je zelf tot in de aanhangwagen moest leggen. Wanneer het regende moest je dubbel opletten want dan schoof alles regelmatig weg en riskeerde je met een gans palet vol goederen naast de laadkade terecht te komen. De winkel zag er troosteloos uit omdat de meeste inrichting nog uit de jaren zeventig dateerde.
Dat het management Zwijnaarde links liet liggen, was wel duidelijk. Niet enkel op het vlak van infrastructuur. In de 4 jaar dat ik er werkte, heb ik maar liefst 6 directeurs de revue zien passeren. Ze waren elk vol goeie bedoelingen, maar zagen Zwijnaarde stuk voor stuk als tussenstop. Jaar na jaar werd er verlies gedraaid. Er was geen toekomstvisie want net zoals bij Opel Antwerpen werd gefluisterd dat de winkel zou sluiten. Het was de kroniek van een aangekondigde dood in Zwijnaarde, een doodsstrijd die te lang geduurd heeft. Vandaag is er sprake van schuldig verzuim door Brussel en Parijs. En het zijn de medewerkers van de winkel aan de Oudenaardsesteenweg die op koele wijze afgerekend worden voor de foute strategische beslissingen van de afgelopen jaren.
Net vandaag kreeg ik een mail van Carrefour met als onderwerp: ‘Help uw Carrefour Hyper om u beter van dienst te zijn.’ Een enquête, want ‘u heeft er veel bij te winnen: een betere service, een productengamma dat steeds wordt verbeterd en een nog aangenamere winkel’. Ondertekend: ‘De directeur van uw Carrefour Hyper’. Hoe cynisch.
Het Franse mes snijdt diep, ook in Gent. De Groene Vallei verdwijnt en ook de Carrefour in Zwijnaarde. Met die laatste heb ik behoorlijk wat affiniteit. Ik heb er tijdens mijn studententijd jarenlang vakantie- en weekendwerk gedaan. Ik werkte er erg graag, afwisseling, veel menselijk contact en als onervaren groentje kon ik volop kennismaken met het dagelijks functioneren van een grote organisatie. Ik heb er in die jaren vanalles gedaan: magazijn, laden en lossen van vrachtwagens, bevoorrading van de winkel, herstellingswerken in de winkel zelf, leeggoed, rekken aanvullen en reclame voorzien, standen opbouwen en afbreken, dieven op heterdaad betrappen,…Mijn laatste Carrefourjaar was het leukst: tijdens het weekend was ik verantwoordelijk voor de afdeling groenten en fruit.
Het was natuurlijk niet allemaal even leuk: vrijdagavond tot 21u werken en zaterdagochtend om 6u weer beginnen, dat deed pijn. Klanten zijn soms ook moeilijke mensen, ook al zijn ze koning. Vooral de solden kunnen rare dingen doen met een mens. Er is vaak vandalisme en diefstal. Of wat vind je van een flauwe plezante die een kartonnen doos van 12 eieren door de broodsnijmachine laat gaat… Ik heb er veel geleerd, maar ook veel gezien.
Het is intussen meer dan 10 jaar geleden dat ik begon te werken in Zwijnaarde, maar toen al was de winkel aan haar doodsstrijd bezig. De mensen daar deden wat ze konden, ze moesten roeien met de riemen die er waren, maar er was al jaren niet meer in de winkel geïnvesteerd. Zelfs met de komst van Carrefour gebeurde dit amper. Er waren een paar erg kleine en hoogst noodzakelijke ingrepen, maar de grootste kostprijs was het gigantische reclamepaneel boven de winkel. Wanneer de grote bazen uit Parijs op visite kwamen, gingen ze naar Oostakker en Sint-Denijs, waar dan gigantische investeringen gedaan werden om de winkels er op en top te laten uitzien.
Het magazijn in Zwijnaarde bevindt zich onder de winkel, alle goederen moeten per lift naar boven gebracht worden. Er zijn 2 liften, de oudste dateerde uit halfweg de jaren 50 en was tot op de draad versleten. Toch werden er dagelijks 100 ton goederen in vervoerd, je moest hem elke keer manueel bijstellen omdat het hoogteverschil om uit te stappen meer dan 10cm bedroeg. Ik heb er ontelbare keren in vastgezeten. Er was amper 1 elektrische transpalet voor een hele winkel, daarmee moesten er vrachtwagens geladen en gelost worden via een metalen bruggetje dat je zelf tot in de aanhangwagen moest leggen. Wanneer het regende moest je dubbel opletten want dan schoof alles regelmatig weg en riskeerde je met een gans palet vol goederen naast de laadkade terecht te komen. De winkel zag er troosteloos uit omdat de meeste inrichting nog uit de jaren zeventig dateerde.
Dat het management Zwijnaarde links liet liggen, was wel duidelijk. Niet enkel op het vlak van infrastructuur. In de 4 jaar dat ik er werkte, heb ik maar liefst 6 directeurs de revue zien passeren. Ze waren elk vol goeie bedoelingen, maar zagen Zwijnaarde stuk voor stuk als tussenstop. Jaar na jaar werd er verlies gedraaid. Er was geen toekomstvisie want net zoals bij Opel Antwerpen werd gefluisterd dat de winkel zou sluiten. Het was de kroniek van een aangekondigde dood in Zwijnaarde, een doodsstrijd die te lang geduurd heeft. Vandaag is er sprake van schuldig verzuim door Brussel en Parijs. En het zijn de medewerkers van de winkel aan de Oudenaardsesteenweg die op koele wijze afgerekend worden voor de foute strategische beslissingen van de afgelopen jaren.
Net vandaag kreeg ik een mail van Carrefour met als onderwerp: ‘Help uw Carrefour Hyper om u beter van dienst te zijn.’ Een enquête, want ‘u heeft er veel bij te winnen: een betere service, een productengamma dat steeds wordt verbeterd en een nog aangenamere winkel’. Ondertekend: ‘De directeur van uw Carrefour Hyper’. Hoe cynisch.
0 reacties:
Een reactie plaatsen