Mijnheer de minister,
Vertrouwen geven en verantwoordelijkheid nemen, dit is de baseline van het Vlaams regeerakkoord waaronder u in 2004 uw handtekening plaatste. De invulling van deze principes blijkt echter nogal vatbaar voor interpretatie.
Sta mij toe dit te verduidelijken. De Vlaamse overheid stelt heel wat mensen te werk. Zij heeft een voorbeeldfunctie te vervullen, ook voor wat betreft de tewerkstelling van kansengroepen. Tot op dit moment vormt de Vlaamse administratie echter geen afspiegeling van onze divers samengestelde maatschappij. Afhankelijk van de bronnen schommelt het aantal allochtonen rond de 1%, sommigen zeggen ook minder. U kent de werkelijke cijfers ongetwijfeld beter dan ikzelf, maar we kunnen het erover eens zijn dat enkele procentpunten meer of minder niet zullen toelaten te spreken van een divers samengesteld medewerkersbestand.
Verantwoordelijkheid nemen betekent volgens uw beleidsnota deze voorbeeldfunctie vervullen op het vlak van evenredige arbeidsparticipatie en het creëren van mogelijkheden voor tewerkstelling van kansengroepen. Zo staat al vier jaar na mekaar zonder meer te lezen in uw beleidsbrieven. In het diversiteitsbesluit van 24 december 2004 wordt er bijgevolg geopteerd voor streefcijfers als mechanismen, vertrouwen geven dus. Na verloop van tijd werden deze cijfers ingevuld. 4,5% personen met een handicap, 4% allochtonen. Ze worden door u omschreven als positieve maatregelen. Geen quota echter want die leiden, om uw woorden te gebruiken, tot positieve discriminatie en sluiten mensen uit.
Bij Radio1, Radio2 en Donna worden te weinig Nederlandstalige songs, ik bedoel nummers gedraaid. Amper 20% van de openbare zendtijd wordt aan Vlaamse producties besteed. Te weinig, zo oordeelt u. Daarom is het tijd om uw verantwoordelijkheid op te nemen. Meten is weten en daarom wil u een veralgemeend telsysteem en een duidelijk engagement van de openbare omroep om hier te verbeteren. Het muziekaanbod zou niet evenredig verdeeld zijn met het diverse aanbod van Nederlandstalige muziek. Eigenlijk net zoals bij het personeelsbestand van de Vlaamse overheid, mijnheer de minister. Een groot aanbod van allochtone werknemers op de arbeidsmarkt, maar helaas komen ze te weinig aan bod, aan de bak zo u wil, bij de Vlaamse overheid.
Vertrouwen geven dus in de beste traditie van kneuterige dorpspolitiek door vanaf 2011 duidelijke quota op te leggen. Deze quota zouden blijkbaar een positieve stimulans voor onze artiesten moeten vormen. Ik zal u waarschijnlijk verkeerd begrijpen als ik discriminatie of uitsluiting vrees.
Mijnheer de minister, ik kan alleen concluderen dat het makkelijker is anderen quota op te leggen dan uzelf. Ik wens u vooralsnog veel succes met het behalen van uw streefcijfers.
Met oprechte groeten
Vertrouwen geven en verantwoordelijkheid nemen, dit is de baseline van het Vlaams regeerakkoord waaronder u in 2004 uw handtekening plaatste. De invulling van deze principes blijkt echter nogal vatbaar voor interpretatie.
Sta mij toe dit te verduidelijken. De Vlaamse overheid stelt heel wat mensen te werk. Zij heeft een voorbeeldfunctie te vervullen, ook voor wat betreft de tewerkstelling van kansengroepen. Tot op dit moment vormt de Vlaamse administratie echter geen afspiegeling van onze divers samengestelde maatschappij. Afhankelijk van de bronnen schommelt het aantal allochtonen rond de 1%, sommigen zeggen ook minder. U kent de werkelijke cijfers ongetwijfeld beter dan ikzelf, maar we kunnen het erover eens zijn dat enkele procentpunten meer of minder niet zullen toelaten te spreken van een divers samengesteld medewerkersbestand.
Verantwoordelijkheid nemen betekent volgens uw beleidsnota deze voorbeeldfunctie vervullen op het vlak van evenredige arbeidsparticipatie en het creëren van mogelijkheden voor tewerkstelling van kansengroepen. Zo staat al vier jaar na mekaar zonder meer te lezen in uw beleidsbrieven. In het diversiteitsbesluit van 24 december 2004 wordt er bijgevolg geopteerd voor streefcijfers als mechanismen, vertrouwen geven dus. Na verloop van tijd werden deze cijfers ingevuld. 4,5% personen met een handicap, 4% allochtonen. Ze worden door u omschreven als positieve maatregelen. Geen quota echter want die leiden, om uw woorden te gebruiken, tot positieve discriminatie en sluiten mensen uit.
Bij Radio1, Radio2 en Donna worden te weinig Nederlandstalige songs, ik bedoel nummers gedraaid. Amper 20% van de openbare zendtijd wordt aan Vlaamse producties besteed. Te weinig, zo oordeelt u. Daarom is het tijd om uw verantwoordelijkheid op te nemen. Meten is weten en daarom wil u een veralgemeend telsysteem en een duidelijk engagement van de openbare omroep om hier te verbeteren. Het muziekaanbod zou niet evenredig verdeeld zijn met het diverse aanbod van Nederlandstalige muziek. Eigenlijk net zoals bij het personeelsbestand van de Vlaamse overheid, mijnheer de minister. Een groot aanbod van allochtone werknemers op de arbeidsmarkt, maar helaas komen ze te weinig aan bod, aan de bak zo u wil, bij de Vlaamse overheid.
Vertrouwen geven dus in de beste traditie van kneuterige dorpspolitiek door vanaf 2011 duidelijke quota op te leggen. Deze quota zouden blijkbaar een positieve stimulans voor onze artiesten moeten vormen. Ik zal u waarschijnlijk verkeerd begrijpen als ik discriminatie of uitsluiting vrees.
Mijnheer de minister, ik kan alleen concluderen dat het makkelijker is anderen quota op te leggen dan uzelf. Ik wens u vooralsnog veel succes met het behalen van uw streefcijfers.
Met oprechte groeten
1 reacties:
Schitterend! Een zeer terechte vergelijking!
(maar zeg het niet tegen Geert, hij betaalt mijn loon...)
Een reactie plaatsen